FİDAN

Az önce terk edilmişim gibi bir yalnızlık çöktü omuzlarıma
Ve şuan terk etmiş gibi bir suçluluk duygusu var dimağımda
Kaldırım taşları var birtek, bir de viski mataram yanımda
Kolormatik gözlüğümle seyrediyorum sanki dünyayı
Her şey kahverengi, her şey sahterengi
İnsanlara bakıyorum yorgun gözlerimle
Neden böyle diyorum önce
Sonra...
Diyorum ki sorma.
Her birinde ayrı telaş,
Gözlerinde gizli bir yaş...
Ne garip değil mi ?
İnsanların kendine açtığı savaş

Fahişeleri bile düşünüyorum bazen
Sokak köpeklerini,
Seni bile düşünüyorum...
Seni düşünüyorum;
Köpeklere acıyorum
Fahişelere sarılıyorum

Sigaram tükendi gene
İzmaritmi toplasam ne ?
Her izmarite hikayeler yükler çekerim içime
Böylesi daha kolay sanki
Kendi hikayemden sıkıldım inan ki
Viski de bitmek üzere...
Ben de !

Şimdi atlasam bir otomobilin önüne
Arabaya yazık,
Şoföre yazık,
Ambulansa,
O saatte görev yapan memura yazık
Bu yüzden gizli gizli intihar ediyorum
En azından üç beş gün bulamazlar naaşımı
Şimdi bir fidan diksem mesela
Acaba ölümümden kaç yıl sonra büyür, yemiş verir bilemiyorum
Bu yüzden banane be ! fidan da dikmiyorum...

Barış ERKİN